Home   /   Depressie en je omgeving   /   Getuigenissen   /   Getuigenis van een zoon

Getuigenissen


Katrien
Prof. Dr P. Sienaert
Alain P
Patiënt
Marianne C
Patiënt
Claudia B.
Patiënt
Peter F
Patiënt
Anoniem
Patiënt
Jasper D
Zoon
Guy Swinnen
Muzikant
Tony
Partner
Sandra D
Collega

Getuigenis van een zoon

Mijn mama had 2 jaar geleden een zware depressie. Zelfs zo erg dat mijn communiefeest niet kon doorgaan. Ik vond dit heel erg en ik vroeg me af wat ik misdaan had. Was ik misschien niet gehoorzaam genoeg? Zag mama me niet graag meer? Soms had ik ook schrik dat ze nooit meer uit bed zou kunnen komen en altijd ziek zou blijven.

Op aanraden van de arts heeft mijn papa contact opgenomen met iemand uit een zelfhulpgroep. We zijn een paar keer uitgenodigd bij iemand thuis. Dat was wel goed, zeker ook voor mijn papa. We kregen er allerlei tips hoe we ons mama erbovenop konden helpen. Ik vernam er ook dat mama haar depressie een ziekte was en dat dit helemaal niet mijn fout was.

Een van de tips die we kregen was om op een grote muur allemaal foto’s op te hangen. Foto’s die mama lieten zien hoeveel plezier we samen hadden voordat ze een depressie kreeg. Onze muur hing vol met zotte foto’s van op vakantie. Hier en daar hing er ook een foto van papa die heel verliefd naar mama keek….

We merkten dat ons mama na een tijdje terug kon lachen met al die foto’s. Dat was een goed teken. Van toen af ging het langzaam beter. Mama haar medicatie deed duidelijk haar werk. Ze ging ook regelmatig op gesprek bij iemand.

"Ik vroeg me af of ik de oorzaak was van mama haar depressie. Misschien zag ze me niet graag meer? Papa en ik hingen de keukenmuur vol met leuke foto’s. Na een tijdje zag ik dat dit mama opvrolijkte."

Sinds enkele maanden is alles weer min of meer OK en moet mama geen pilletjes meer nemen. Nu gaat ze elke week naar een les waar ze leert ontspannen. Als ze daarvan terugkeert is ze altijd heel goed gezind.

We plannen binnenkort mijn communiefeest. Wat later dan verwacht, maar ook dat is niet zo erg. Want nu kan ik al op een echte grote fiets en die krijg ik van mijn oma!






Beoordeel deze pagina